Fikir, durağan kaldığında zayıflar; sınırlarını zorladığında ise güç kazanır. Bu yüzden düşünce dünyası, kalıpların içine hapsedilerek değil, o kalıpları aşma cesaretiyle büyür. Her yeni fikir, bir arayışın, bir sorgulamanın ve çoğu zaman da bir mücadele ruhunun ürünüdür. Üretmekten geri durmak, sadece bugünü değil, yarını da eksiltmektir.

Sloganlar, kitleleri harekete geçiren güçlü araçlardır; bazı zamanlarda hayat kurtarır ancak düşüncenin yerini almaya başladıklarında, zihni tembelliğe alıştıran birer perdeye dönüşürler. Tefekkür etmenin önündeki bir settir. Oysa hakikat, kısa ve keskin ifadelerin ötesinde; derinlikte, araştırmada ve sorgulamada saklıdır. Slogan bir başlangıç olabilir ama asla bir son olmamalıdır.

Mefkurelerin ve ideolojilerin temelinde slogan yatar sloganlardan filizlenmiştir. Fakat bu filizi yeşertmek, olgunlaştırmak meyve vermesini sağlamak fikirleri savaştırmak ile mümkündür. Cemil Meriç’in ifade ettiği gibi; “Düşünmek savaşmaktır. Bir nesil uğruna, bir millet uğruna, bir medeniyet uğruna savaşmak.”

Yani düşünce mücadeleyle olgunlaşır. Bu bağlamda tefekkür, sadece bir içe dönüş değil; aynı zamanda bir direniş, bir inşa ve bir varoluş biçimidir.

Nitekim düşünmek, bir sorumluluk yüklenmektir. Bir neslin geleceği, bir milletin istikameti ve bir medeniyetin sürekliliği için verilen görünmez bir mücadeledir bu. Geçmişin birikimini inkâr etmeden, geleceğin ihtiyaçlarını göz ardı etmeden; maziyi ve istikbâli aynı istikamette harmanlamak gerekir.

İnsanın ufku, ancak bu bütünlük içinde aydınlık kalır. Mukaddes değerler ekseninde kök salan, fakat çağın idrakine hitap edebilen bir düşünce; hem geçmişe sadık hem de geleceğe umut olabilir. Bu nedenle yapılması gereken; ezberleri tekrarlamak değil, hakikati aramak; hazır kalıplara sığınmak değil, yeni yollar açmaktır.

Çünkü asıl mesele, düşünceyi körü körüne korumak değil; onu yaşatmak, geliştirmek ve geleceğe taşımaktır.